mediteren is leven
meditatief zelfonderzoek

In meditatie kunnen we ruimte maken voor de spontane ervaring van liefde, onafhankelijk van onze omstandigheden.. We raken gaandeweg minder vereenzelvigd met onze gedachten, gevoelens, beelden en overige indrukken.

In de meeste vormen van meditatie richten we de aandacht op een specifiek iets, zoals bijvoorbeeld onze ademhaling, lichamelijke sensaties of een gevisualiseerd beeld. In meditatief zelfonderzoek wordt de aandacht naar binnen gericht, op de waarnemer zelf. Voorbij onze gebruikelijke focus op het veranderlijke kunnen we onszelf vinden als de ruimte waarin alles verschijnt, de onveranderlijke oorsprong. Hoewel deze ervaring moeilijk in woorden is uit te drukken komen liefde, dankbaarheid, eenheid, stilte, vrijheid en openheid dichtbij.

In meditatief zelfonderzoek stellen we onszelf vragen. De centrale vraag hierbij is: ‘Wie ben ik?’ (sommigen geven de voorkeur aan de vraag ‘Wat ben ik?’). We zijn gewend om bij de beantwoording van een vraag gebruik te maken van ons verstand en ons geheugen. In meditatief zelfonderzoek zijn we in plaats van een conceptuele definitie van onszelf, op zoek naar een directe ervaring daarvan. Op het moment dat ons denken stopt met het bedenken van het antwoord op deze vragen dient het ware ‘antwoord’ zich aan.

Naast de vraag ‘Wie ben ik?’ kunnen we onze huidige ervaringen gebruiken om onze aandacht terug te leiden naar onze oorsprong. Als we ons bijvoorbeeld vermoeid voelen dan kunnen we de vraag stellen ‘Wie (of wat) voelt zich vermoeid?’. De aandacht kan vanuit elk focuspunt steeds teruggeleid worden naar ons ware zelf, dat vrij is van de identificatie met vormen, gevoelens, gedachten of eigenschappen. Het herhaaldelijk beoefenen van meditatief zelfonderzoek leidt tot een steeds diepere afdaling in ons liefdevolle hart. Bij het opruimen van belemmeringen kan vergeving behulpzaam zijn.

nl_NL